Kendimce...

Yalnızlık kimine göre tercih edilmeyen bir durum kimine görede vazgeçilmesi mümkün olmayan bir birliktelik. Ne kadar istemesekte yalnız kalmayı bazı zamanlar ararız kuytu bir köşe uzaklaşmak isteriz herşeyden. Yalnız kalmak korkulası bir durumdurda, ne kadar güçlü hissetsekte kendimizi, bütün zorluklara karşı dursakta, büyük bir vakurla ama içimizde hep bi savunmasız bir yan vardır. Bütün aksilikler üst üste geldiğinde hep yaslanacak bir omuz ararız. Olmadığı zamanlarda burukluk belirir ve özlem duyarız. Hayata karşı insanlara karşı duruşunuzda hayatı paylaşacağınız beraber her zorluğa gögüs gereceğiniz bir insan artık olmasada olur dediğiniz zamanlar olur, hatta hiç istemezsiniz. Benim anlamadığım elinizde yokken istersiniz ama olduğunda da aman sakın neme lazım dersiniz şimdi ben hangisine inanayım bunun bir dengesi varmıdır?olmalı mı yoksa olmamalı mı. Burda aklıma gelen söz ne onlarla nede onlarsız olduğudur. Denge önemli mevzudur aslında herşeyde ölçülü olmak herşeyin dengesini tutturmak ilişkilerimizde diyaloglarımızda... Yaşam tarzımız olmalı bence. Kendimce birşeyler yazdım işte..........